WE ARE BACK :-)

Tα κορίτσια, που άλλοτε φοβούνται κι άλλοτε όχι, επιστρέφουν δυναμικά με ότι τους κάνει κλιιικ!

BΑΛΛΙΣΝΕΡΙΑ

Θέλω να σας πω την ιστορία ενός μικρού φυτού που ονομάζεται...

Δεν θυμάμαι πως ονομάζεται, πάντως ζει στις λίμνες, όπως και το νούφαρο. Το φυτό αυτό περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο βυθό του νερού, σε μια κατάσταση "μισοΫπνου" ως τη στιγμή της ένωσης. 
Τότε το θηλυκό άνθος αναδύεται στην επιφάνεια της λίμνης. Τα αρσενικά λουλούδια, βλέποντας το θηλυκό να τα καλεί, ανεβαίνουν κι αυτά για να το πλησιάσουν. Όμως, φτάνοντας στα μισά της διαδρομής, νιώθουν κάτι να τους σταματάει βάναυσα. 
Ο μίσχος τους είναι πολύ κοντός. 
Τα αρσενικά λουλούδια, που πάντοτε κουβαλούν μια αμπούλα αέρα μέσα τους, αποσπώνται ξαφνικά από το μίσχο τους για να ανέβουν στην επιφάνεια και να ενωθούν με τις ξένοιαστες ερωμένες τους. Το σμίξιμο τελείωσε. Οι θυσιασμένοι σβήνουν στην όχθη, ενώ οι ερωμένες τους, μητέρες πια, επιστρέφουν στο βυθό για να κυοφορήσουν τον καρπό της "ηρωικής" ένωσης.


βασισμένο στο βιβλίο του Μαιτερλινκ, Η νοημοσύνη των φυτών, Αθήνα. εκδ.Χατζηνικολή, 1977,σελ.30.Προσαρμογή: Ξένια Αηδονοπούλου  
  
                                                      το κορίτσι που δε φοβάται

αγάπες...

Αγαπάω:


*τις φωτεινές φωτογραφίες
*το άρωμα του λεμονανθού
*τα ντολμαδάκια της γιαγιάς μου
*τα φρεσκοπλυμένα σεντόνια
*το σοκολατένιο "κάτω-κάτω" στα παγωτά-πυραύλους
*όταν τα παιδιά με ρωτάνε αν είμαι παιδί
*τη λέξη "μάλιστα"
*τις καρπουζοκαρδιές
*τις ρυτίδες στο πλάι των ματιών
*τον φρέσκο χυμό πορτοκάλι(εννοείται με τα κομματάκια μέσα)
*τις φακίδες
*τα παλιά μεταλλικά κουτάκια
*την αδερφή μου.πολύ.
*το αντηλιακό με άρωμα καρύδα
*το παγωτό φουντούκι του Ιταλού
*την Αθήνα το χειμώνα-τα Χανιά το καλοκαίρι
*το άσπρο μου ποδήλατο που με πηγαίνει παντού
*το άρωμα του κινέζικου γιασεμιού
*τις σπανακόπιτες όλου του κόσμου
*το ότι θα έχω όλα τα καλοκαίρια της ζωής μου ελεύθερα
*τις γιαγιάδες με μοβ, ροζ, λουλακί μαλλιά
*το παγωτό "πατούσα"
*τη μυρωδιά των παλιών αλλά και καινούριων βιβλίων
*όλα τα αγόρια που φωνάζουν δυνατά, όταν τελειώνουν
*όλα τα κορίτσια που δε φοβούνται


 εσεις;

αΓΑπημένο Μου ημερολόγιο.

Χθες, συνάντησα την Μαριλού. Αγκαλιαστήκαμε για πολλά λεπτά. Μου αρέσει που όταν την συναντάω, μετά από καιρό,  καταλαβαίνω πόσο μου έχει λείψει και ταυτόχρονα μου αρέσει που δεν χρειάζεται να δώσουμε καμία αιτιολογία για την εξαφάνισή μας. Μου αρέσει που όταν λέμε ευχάριστα νέα χαμογελάνε κυρίως τα μάτια μας και αν ήμασταν γάτες θα χαμογελούσαν τα μουστάκια μας. Και όταν λέμε δυσάρεστα, ανάβουμε και οι 2 ταυτόχρονα τσιγάρο και πίνουμε τον καφέ πιο αργά. Χωρίς να έχουμε συνεννοηθεί. Μου αρέσει που ακούμε η μία την άλλη και δεν δίνουμε πια συμβουλές. Απλά ακούμε. Συμβουλές δίνουν μόνο οι μεγάλοι. Μου αρέσει που πάντα αργούμε στο ραντεβού μας και οι 2 και που τελικά φτάνουμε την ίδια ώρα. Φοράει ακόμα κομψά κοριτσίστικα παπούτσια και κρατάει πολύχρωμες τσάντες ακόμα και αν δεν ταιριάζουν με το υπόλοιπο σύνολο. Μου αρέσει που όταν χωρίζουμε, δεν δίνουμε υποσχέσεις συνάντησης για την επόμενη φορά ούτε υπενθυμίζουμε η μία στην άλλη πόση αγάπη έχει η φιλία μας .

Καθώς απομακρύνεται, την κοιτάω πάντα και εκείνη βάζει τα ακουστικά στα αυτιά της γυρνάει και με χαιρετά. Πάντα με μουσική στ αυτιά της. Και γώ απομακρύνομαι με όλα τα τεύχη free press που μου έχει μαζέψει, επειδή δεν κατεβαίνω πια συχνά στην πόλη. Και η τσάντα που έχει βάλει τα τεύχη που έχω χάσει, είναι βαρυά και την κουβαλάει πάντα όταν είναι να συναντηθούμε και πάντα,  πριν μου τα δώσει με ρωτά αν τα θέλω. Και πάντα της απαντώ «ναι» ακόμα και τις φορές που δεν τα θέλω γιατί σκέφτομαι ότι μαζεύει τα τεύχη για μένα και κουβαλάει αυτό το βάρος από το πρωί που ξεκινά για την δουλειά της. Και γιατί το κάνει χωρίς να θεωρεί δεδομένο ότι θα τα πάρω, αφού με ρωτά αν τα χρειάζομαι αλλιώς να τα πάει στην ανακύκλωση. Μέσα σε αυτή την τσάντα στην ερώτησή της και στο «ναι» μου, βρίσκεται ένα μέρος της φιλίας μας.

Χθες επίσης, αγόρασα φράουλες. Μου αρέσουν οι φράουλες. Μου αρέσει να βάφω τα χείλη μου με το ζουμί τους. Το κάνω και με τα κεράσια αλλά δεν είναι ακόμα η εποχή τους. Τα κεράσια τα κάνω και σκουλαρίκια.

Ο λόφος που μένω είναι καταπράσινος. Έχει γεμίσει κίτρινες μαργαρίτες. Μπορείς να παίξεις άπειρες φορές το «μ αγαπά δεν μ αγαπά» με τα κίτρινα πέταλά τους. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί λένε ότι το κίτρινο είναι το χρώμα του μίσους. Αυτές οι κίτρινες μαργαρίτες καταλήγουν τελικά  στο «Μ αγαπά».

Κρατάω στα χέρια μου ένα εισιτήριο ταξίδι και είμαι χαρούμενη. Και αυτή την χαρά δεν θα την φορτώσω με άλλες λέξεις. Θα την αφήσω ανάλαφρη να μοιάζει με εκείνη την αίσθηση που έχουμε στο στομάχι κατά την απογείωση.

Ήπιαμε ένα μπαλόνι και μετά λέγαμε τα πιο σημαντικά πράγματα με αστεία φωνή. Το ήλιον είναι ευγενές αέριο και ελαφρύτερο από το υδρογόνο. Το βράδυ σκεφτόμουν πως αν κάποτε χωρίσουμε θα ήθελα να πούμε τις λέξεις χωρισμού έχοντας πιει ήλιον και έτσι να παραμείνουμε ευγενείς ανάλαφροι και χαμογελαστοί.

Τον τελευταίο καιρό συνειδητοποιώ ότι συγκινούμαι εύκολα και με τις χαρές και με τις λύπες. Να δεις που θα έχει απελευθερωθεί κάποιο από τα 5 chakras μου και άντε να το συμμαζέψεις.

Χθες άκουσα μετά από καιρό την λέξη «κουταμάρα». Χαμογέλασα στον κύριο που την είπε. Είναι αστεία λέξη.

Θέλω να πάρω έναν μαρκαδόρο και να γράψω πάνω στα μαξιλάρια μας το κοινό μας όνειρο και να κοιμόμαστε πάνω στις λέξεις του κάθε βράδυ. Μου αρέσει πολύ σαν ιδέα. Το πρωί , λέει το σχέδιο, να ξυπνήσουμε και να έχουμε γράμματα από το όνειρό μας στα μάγουλά μας.

Μου αρέσουν πολύ τα φορέματα εδώ:

http://lacasitadewendyshop.com/index.php?opc=productos&pag=2&categoria=15

Το Ψυγείο είναι γεμάτο χρωματιστά post it. Η μνήμη μου σε χρωματιστά χαρτάκια. Έτσι όλα όσα πρέπει να γίνουν φαίνονται πιο εύκολα. Κόλλησα και την συνταγή σπιτικής μερέντας που μου έστειλε η Ελίνα. Κάθε φορά που έρχεται ένα φάκελο από την Ελίνα έχει πάντα μία μικρή έκπληξη μέσα. Μπορεί και ομορφαίνει τα πιο συνηθισμένα.

Σκόρπιες σκέψεις.

 Το κορίτσι που φοβάται.

Τις νύχτες μένω ξύπνια ως το πρωί.

"Παιδί μου,λέει η γιαγιά,θα σου δώσω συμβουλές. Σε λίγα χρόνια θα γίνεις δεσποινίς οικογενείας, κοτζάμ όνομα, όχι αστεία. Από δεσποινίς θα γίνεις και κυρία. Κι έτσι που θα ’σαι κυρία, θα γνωριστείς με κυρίους που θα σε θέλουν για κυρία. Μια κυρία της σειράς σου δεν πρέπει να ’χει και πολύ μυαλό – πειράζει τους κυρίους. Όταν ένας κύριος σου μιλάει, τα μάτια χαμηλά, ν’ ακούς, να μη μιλάς. Κοίτα το παρκέ ή το πέτο του κυρίου, ώσπου να ’ρθει η σειρά σου.Όταν ο κύριος σε πάρει για κυρία, βάλει την πιτζάμα του κι εσύ τη νυχτικιά σου, μείνει όρθιος και γυμνός κι έπειτα από πάνω σου, μη δείξεις ποτέ ότι σου αρέσει, να φανταστείς πως κεντάς μέσα στο σαλόνι σταυροβελονιά με κύκνους και παγόνια. Αν σ’ αρέσει τόσο που δεν μπορείς να βαστηχτείς, κάνε πως πονάει η κοιλιά σου. Αν μούγκριζες, ο κύριος θα σε χώριζε, και με το όνομα που έχεις και τη θέση σου θα ήταν φοβερό.Πάντα να φαίνεσαι σαν να είσαι στο σαλόνι: Να πίνεις τσάι ή να μιλάς για τα φτωχά παιδιά, και θα ’σαι μια κυρία καθώς πρέπει.Τρέχω κάτω στη Φανή.
Παιδί μου, λέει η Φανή, «μάθε το χάδι. Τη νύχτα μάθε τα μυστικά κάτω απ’ το σεντόνι, άνοιξε τα πόδια σου κι άφησε τ’ αστράκια και τις καταιγίδες να μπουν στα σωθικά σου. Μάθε τη θάλασσα, τους ποταμούς, τα μέλια και τις αγωνίες. Μάθε το σώμα σου, να το πιάνεις, να το σφίγγεις, να το κεντάς, να το ποτίζεις και να το φιλάς. Μάθε να το πιάνεις, να μουγκρίζεις, να κλαις και να γελάς, μάθε τα μυστικά κάτω απ’ το σεντόνι».

Τις νύχτες μένω ξύπνια ως το πρωί. Ποτέ δεν μ’ άρεσε η σταυροβελονιά. Κι ώσπου να γίνω κυρία καθώς πρέπει, έχω καιρό "( απόσπασμα απο το μυθιστόρημα η Κασσάνδρα και ο Λύκος- Μαργαρίτα Καραπάνου).

Η Μαργαρίτα Καραπάνου, είναι ένας από τους λόγους που απολαμβάνω την ανάγνωση.

Γεννήθηκε στην Αθήνα , το 1946 και μέχρι το Δεκέμβριο του 2008 που απεβίωσε απο πνευμονοπάθεια , νομίζω ότι δεν μεγάλωσε ποτέ. Για μένα η Μαργαρίτα Καραπάνου είναι και οι 5 αισθήσεις μαζί που δεν αποστειρώθηκαν ποτέ καθ όλη την διάρκεια του συγγραφικού της έργου.Παθιασμένη η ίδια , παθιασμένη και η γραφή της.

Το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Η Κασσάνδρα και ο Λύκος» κυκλοφόρησε το 1978. Το δεύτερο, «Ο Υπνοβάτης», τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερου ξένου μυθιστορήματος στη Γαλλία το 1988. Βιβλία της έχουν εκδοθεί σε διάφορες χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ολανδία και το Ισραήλ (πηγή wikipedia).

Λίγες ημέρες πριν τον θάνατό της, κυκλοφόρησαν τα δύο τελευταία της αυτοβιογραφικά βιβλία. Το «Δε μ' αγαπάς. Μ' αγαπάς» στο οποίο περιλαμβάνονται 117 γράμματα που της έστειλε η μητέρα της από το Παρίσι και το «Η ζωή είναι αγρίως απίθανη», στο οποίο περιέχεται τα ημερολόγιο που τηρούσε από ηλικία δεκατριών έως τριάντα τριών ετών.

Η Καραπάνου δεν φοβόταν να εκτεθεί.Τα δύο τελευταία της βιβλία λόγω του αυτοβιογραφικού τους χαρακτήρα ήταν σαν οι τελείες στα αποσιωπητικά της ζωής της. 
Σα να έκλεινε ανοιχτούς λογαριασμούς. 

Μυθιστορήματα

• Η Κασσάνδρα και ο Λύκος. 1976. Ερμής. 1997. Καστανιώτης. 
• Ο υπνοβάτης. 1985. Ερμής. 1997. Καστανιώτης.
• Rien ne va plus. Ερμής. 1991.
• Ναι. 1999. Ωκεανίδα.
• Lee και Lou. 2003. Ωκεανίδα.
• Μαμά. 2004. Ωκεανίδα.

Βιογραφικά

• Μήπως;. 2006. Ωκεανίδα.  (δημόσια εξομολόγηση με τη καθηγήτρια Ψυχολογίας Φωτεινή Τσαλίκογλου)
• Δε μ' αγαπάς. Μ' αγαπάς. 2008. Ωκεανίδα.
• Η ζωή είναι αγρίως απίθανη. 2008. Ωκεανίδα.

Συμμετοχές σε ανθολογίες

• Harper's Anthology, Bitches and sad Iadies. Νέα Υόρκη. 1975.
• Alberto Manguel, The gates af Paradise. The Anthology of Erotic short fiction. Τορόντο. 1993.

Το κορίτσι που φοβάται.

Faber Castell No. 2 Rafael

Από μικρή σημείωνα λέξεις με ξύλινο μολύβι faber castell No. 2 Rafael , σε περιθώρια βιβλίων. Ακόμα και σε τετράδια, στο περιθώριο σημείωνα. Σημείωνα παντού, πάντα με μολύβι , μέχρι να χαθεί η μύτη του, μέχρι να ησυχάσει η σκέψη μου απ όλα τα φωνήεντα και σύμφωνα. Ακόμα και τώρα σημειώσεις κρατώ. Οι προτάσεις που φτιάχνω έχουν διάρκεια ίση με αυτή της εισπνοής, εκπνοής. Θα ήθελα όλα να ξεκινούν με το «Μια φορά και έναν καιρό» και να τελειώνουν με το «Ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα».Όπως στα παραμύθια. Αλλά όταν γράφεις σε περιθώρια, δεν έχεις πολύ χώρο για προλόγους και επιλόγους και όλο το παραμύθι χωρά σε λίγες λέξεις. Γόμα  δεν χρησιμοποιούσα ποτέ -όχι γιατί ήταν όλα σωστά γραμμένα - αλλά γιατί όπως και στην πραγματική ζωή δεν ξεγράφεις ό,τι γράφεις.

Ακόμα και σήμερα κρατώ σημειώσεις παντού. Μπορεί να πέσετε πάνω σε σημειώσεις μου, διαβάζοντας ένα ξεχασμένο περιοδικό μέσα σ’ένα λεωφορείο ή στο περιθώριο ενός εισιτηρίου κινηματογράφου, ξεχασμένο πάνω στην θέση.

Απολαμβάνω πραγματικά να αφήνω τα σύμφωνα και τα φωνήεντα ελεύθερα. Δεν ασφυκτιούν μέσα σ΄ένα συρτάρι, δεν περιορίζονται σε αριθμημένες σελίδες, δεν φυλακίζονται από το save as. Υπάρχουν φορές που μετά από καιρό, ανοίγω ένα βιβλίο, που θέλω να ξαναδιαβάσω και έρχομαι αντιμέτωπη με τα περιθώρια των παιδικών-εφηβικών μου χρόνων.

Είναι η πρώτη φορά που μπροστά μου έχω μία ολόκληρη λευκή σελίδα να γεμίσω και καμιά φορά φοβάμαι ότι θα ενώσετε τις προτάσεις και θα εμφανιστώ,  σαν εκείνα τα κουίζ που ενώνοντας τις τελείες σχημάτιζες εικόνες . Θα ήθελα να εξακολουθώ να γράφω με το faber castell μου για όσο κρατάει η μύτη του και ιδανικά θα ήθελα να γράφω παραμύθια για μικρά παιδιά ελπίζοντας να έχουν πάντα ένα χέρι να τους χαϊδεύει το κεφάλι λίγο πριν αποκοιμηθούν. Είναι πιο σημαντικό από τις όμορφες λέξεις . Είναι εκείνο το σημείο που η ζωή ξεπερνά την όποια γραφή αφήνοντάς την στο περιθώριο. Εκεί που έγραφα μικρή. Θυμάστε? 

το κορίτσι που φοβάται.

Άνοιξες

 

Που η μέρα έγινε μεγάλη, για να χωρέσει όλα αυτά που αγαπάς να βλέπεις στο φως της. 

Που η νύχτα έγινε μικρή, για να μας χωράει αγκαλιασμένους.

Τα κίτρινα και μωβ κρινάκια στον κήπο της Σοφίας.

Ζουμπούλια αμυγδαλιές.

Ο ήλιος γίνεται λουλούδι, ηλιοτρόπιο και μπορείς να τον πιάσεις.

Κάμπιες σαν τις αλυσίδες που φτιάχναμε με συνδετήρες.

Πανηγύρι της Φύσης.

Το πάπλωμα αρχίζει και σου φαίνεται βαρύ. Πατούσες έξω. Παραπατούσες.

Γεμιστά με φέτα.

Τα πρώτα ζουζουνίσματα στα μαλλιά θάμνος.

Τα τριζόνια ξεκινούν τις πρόβες.

Τα πρώτα "αψού", που ξέρεις ότι δεν είναι κρυολόγημα αλλά είναι ο ήχος της, όταν οι μυρωδιές της κολλάνε στα ρουθούνια σου.

Λεμονάδα σπιτική. Γλυκόξινο. Η γεύση της ζωής σε μία κανάτα.

Εκδρομές. « Και είναι βάσανο ο φίλος και είναι βάσανο ο φίλος που ζητάει εκδρομή».

Συναυλίες. Και το κουτάκι με τα αποκόμματα είναι φίσκα.

Που εύχεσαι να ξαναδείς πασχαλίτσα, να περπατάει  στην παλάμη σου , που τώρα έχει περισσότερες γραμμές,  από αυτές που είχες όταν ήσουν παιδί.

Να ξαναδείς πυγολαμπίδες και να ξαναπιστέψεις. Μπορείς να πείς και ένα αθώο ψέμα, ότι είδες πυγολαμπίδα .

Ήχος από κουτάκια μπύρας.

Που τα ρούχα σου μαζί με το δέρμα σου  γίνονται πιο ανάλαφρα.

Βόλτες στο κέντρο – μυρωδιά πασχαλιάς .

Aνοιχτά παράθυρα.

Μια του κλέφτη δυο του κλέφτη τρεις και δεν πρόκειται να τον τσακώσουμε γιατί πετάει.

Παιδικές φωνές στις γειτονιές.

Βραδινό αεράκι να το αισθάνεσαι στο χνούδι του προσώπου σου, στο χνούδι της ραχοκοκαλιάς, συνώνυμο της τρυφερότητας.

Χαρούμενες γνώριμες φάτσες.

Ποδήλατο κ ας έχει και ανηφόρες.

Unplugged.

Νομιμοποιείται η ξυπολησιά.

Χαχανίζεις.

Χαμογελάς.

Γελάς.

Κάνεις βλακείες.

Aνεμελιά.

Καινούργιες μουσικές για το αυτοκίνητο. Να ταιριάζουν με τον ήλιο.

Πολύχρωμα χαζά γυαλιά ηλίου και από μέσα το βλέμμα  ακόμα πιο πολύχρωμο.

Ζεστασιά .

Επίσημα ξεκινά με την εαρινή ισημερία κατά τις 21 Μαρτίου.

Ανεπίσημα ξεκινά και τελειώνει μέσα μας. 

 Το κορίτσι που φοβάται